Kızım tam 5 yaşındayken yeni aldığım her tek kıyafeti giymeyi kesinlikle ve ısrarla reddediyordu. "Batıyor", "kaşınıyor" diyordu ama kumaş elime dokunuşta gerçekten yumuşacaktı. Sabahları kıyafet seçimi ailece adeta bir krize dönüşmüştü, ta ki oldukça basit bir çözüm bulana kadar.
Aslında Ne Oluyormuş, Gerçek Nedeni Ne?
Bir arkadaşımın önerisiyle bir çocuk gelişim uzmanına danıştık. Meğer bazı çocuklarda dokunsal duyarlılık diğerlerine kıyasla belirgin şekilde daha yüksek oluyormuş; etiketler, dikişler, hatta kumaşın deseni ve rengi bile onlar için ciddi anlamda rahatsız edici hale gelebiliyormuş.
İlk Denediğimiz Basit Çözüm
Tüm etiketleri makasla dikkatlice kesmeye başladık. Bu kadar küçük ve basit bir şeyin bu kadar büyük bir fark yaratacagını hiç ama hiç düşünmemiştim ama kıyafet reddi neredeyse anında ve belirgin şekilde azaldı.
Kumaş Seçiminde Neye Dikkat Ettik?
Dikişsiz veya düz dikişli iç çamaşırlarına tamamen geçtik, sadece pamuklu ve son derece yumuşak, nefes alabilen kumaşları özenle tercih ettik. Kızımı her seferinde alışverişe dahil edip kumaşı kendi elleriyle özgürce hissetmesine izin verdik; onaylamadığı hiçbir şeyi kesinlikle satın almadık.
Duyusal Oyunla Nasıl Desteğe Çevirdik?
Farklı dokulardaki kumaş parçalarını büyük bir kutuya koyup "dokun ve tahmin et" oyunu oynamaya başladık; gözlerini kapatıp hangi kumaşa dokunduğunu tahmin etmeye çalışıyordu. Bu oyun sayesinde kızım yeni dokularla tamamen güvenli ve eğlenceli bir ortamda tanışma fırsatı buldu, kıyafetlerdeki dokulara karşı verdiği tepki zamanla belirgin şekilde yumuşadı.
Okulda Nasıl Bir Sorunla Karşılaştık?
Okul forması tamamen zorunlu olduğu için ilk günler gerçekten çok ama çok zordu; kızım her sabah üniformayı giymeden önce hüngür hüngür ağlıyordu. Öğretmenine durumu ayrıntılı bir şekilde anlattığımda, sınıfta rahatsız olduğunda kısa süreliğine hırkasını çıkarabilmesine izin verdi.
Bu küçük ama önemli esneklik bile kızımın kendini güvende hissetmesini sağladı; zamanla üniformaya da tamamen alıştı, ama bu esnekliğin özellikle ilk haftalarda var olması gerçekten büyük bir fark yarattı.
Diğer Ebeveynler Nasıl Tepki Verdi?
Bazı yakınlarımız başlarda "çok şımarttın, gereksiz bir alışkanlık yaratıyorsun" gibi eleştirel yorumlar yaptı. Bu yorumlar beni ilk zamanlar epey etkiledi ama araştırma yaptıkça bunun bir şımarıklık değil, tamamen gerçek ve somut bir duyusal deneyim olduğunu çok daha net bir şekilde anladım.
Zamanla aynı yorumları yapan yakınlarımız da kızımın kıyafet konusundaki belirgin rahatlamasını bizzat kendi gözleriyle görünce yaklaşımımızı desteklemeye ve hatta başkalarına savunmaya başladı.
Ev Dışında Başka Neler Değişti?
Sadece kıyafetler değil, bazı yiyeceklerin dokusuna karşı da oldukça benzer bir hassasiyeti olduğunu zamanla fark ettik; özellikle pütürlü veya yapışkan gıdalardan bilinçli bir şekilde kaçınıyordu. Aynı sabırlı yaklaşımla, onu yeni dokularla yavaş yavaş ve hiç baskı yapmadan tanıştırdık, zamanla bu konuda da belirgin şekilde rahatladı.
Benzer Durumdaki Ailelere Önerim
Çocuğunuz kıyafet konusunda sürekli ve ısrarcı bir şekilde zorluk çıkarıyorsa, bunu doğrudan inatçılık veya şımarıklık olarak yorumlamadan önce altında dokunsal bir hassasiyet olabileceğini mutlaka düşünün. Etiket kesmek gibi son derece küçük ve masrafsız değişiklikler bazen inanılmayacak kadar büyük bir fark yaratabiliyor.
Bu süreçte kızımın genel gelişimine de gerçekten büyük önem verdik; dengeli ve besleyici bir beslenme, düzenli duyusal oyunlar sinir sistemi gelişimini ve genel duyusal işlemlemeyi olumlu yönde destekliyor. Büyüme çağındaki çocukların günlük beslenmesinde bazı besin öğeleri eksik kalabiliyor; Uzbionik Boy Uzatma ve Gelişim Takviyesi gibi bir destek de bu eksikleri tamamlayıcı bir rol oynayabilir.
Kaynakça
Amerikan Ergoterapi Derneği (2022). Tactile Sensitivity in Early Childhood.
